So Help Me God

Dinsdag 5 maart, 19.00 uur

Yves Hinant, Jean Libon, Fr./B 2017, 92 min, documentaire

Geen uitleg, geen vragen, geen balkjes of verhullende cameravoering: van de documentaire van Hinant en Libon over het Brusselse rechtsysteem gaat veel kracht uit. In het ongefilterde So Help Me God zien we wat we in andere documentaires zelden of nooit zien.
Ster van deze wonderlijke documentaire is de Brusselse onderzoeksrechter Anne Gruwez, die door de makers over een periode van drie jaar gevolgd werd. Het regisseursduo volgde de extravagante onderzoeksrechter Gruwez, die de camera vrij toeliet in haar dagelijkse praktijk. Ook tijdens de meest bizarre en gruwelijke gesprekken met de verdachten of betrokkenen, die ze ontvangt op haar kantoortje. Agressieve (ex-)echtgenoten, overvallers, een vrouw die haar kind doodstak om satan uit te drijven: Gruwez spreekt ze toe met parmant verpakte autoriteit, als een schooljuf. Dezelfde toon waarop ze spreekt tot haar oude deux-chevaux, tuffend door het chaotische Brusselse stadscentrum, of tegen de tamme rat die graag onder de trui van de rechter kriebelt. Politiek allesbehalve correct, maar juist daarom spannend en soms ook zwart komisch.

 

Visages,Villages

Dinsdag 5 maart, 21.00 uur

Agnès Varda en JR, Fr. 2017, 90 minuten, documentaire roadmovie

In een avontuurlijke docu-roadmovie door Frankrijk, die eindigt op de stoep bij Godard, brengen de makers verleden en heden samen met hun portretten in de openlucht als een ode aan de fotografie, het toeval en het kunstzinnige oog.
Agnès Varda is bekend van meesterlijke drama’s zoals Cléo de 5 à 7 (1962) en Sans Toit ni Loi (waar ze in 1985 de Gouden Leeuw voor won in Venetië), en mooie documentaires zoals Les Glaneurs et la Glaneuse (2000). Voor Visages Villages won ze opnieuw een prijs: het Gouden Oog voor de beste documentaire op het Cannes filmfestival.
De opzet van deze nieuwste film is heel simpel: samen met de vijfenvijftig jaar jongere fotograaf JR reist Varda door het platteland van Frankrijk om de lokale gemeenschap te ontmoeten en portretten te fotograferen, die vervolgens ter plekke worden uitvergroot en op muren of andere plekken worden geplakt. Dit gegeven blijkt een simpele en tegelijk effectieve manier om de kracht van beelden naar voren te laten komen.
De jonge fotograaf en oude filmmaakster verschillen enorm van elkaar, maar delen een liefde voor mensen en visuele kunst. Van een simpel portret van een jongedame op de muur naast haar werk tot een portret op de voorgevel van een huis van de oude bewoonster tot portretten van medewerkers van een groot transportbedrijf op containers. De geportretteerden reageren allemaal verschillend, wat zowel grappige als ontroerende en soms verrassende scènes oplevert.